ΣΤΗΝ ΕΞΟΡΙΑ - In the exile

Πῆρες τὸν κόσμο
νὰ τὸν ρουφήξεις μονοκόμματα
καὶ βρέθηκες ἐξόριστος
μ’ ἕνα τσιγάρο στὸ μπαλκόνι.

Ὄχι ἐδῶ, κάτω μονάχα,
στοῦς δρόμους τσακίζει ἡ ἐξορία.

Τὸ πετροβόλημα δὲν τάραξε τὶς συνειδήσεις.

Οἱ γροθιὲς σὲ πόνεσαν, μεγάλωσαν τὸ τείχος.

Ξεθώριασαν οἱ ἀφίσες, περίμενες νὰ ξεφωνίσουν,
οὔτε τὰ συνθήματα ξεφώνισαν στὸν τοίχο,
καλύφθηκαν μὲ διαφημίσεις.

Οἱ στίχοι σὲ χάραξαν,
ρυτίδα - ρυτίδα μετράω τὰ ποιήματά σου.

Πῆρες τὰ μάτια σου,
τά 'κλεισες στὸ κουτάκι τῶν γυαλιῶν.
Πῆρες τὰ χέρια, τὰ δίπλωσες
μαζὶ μὲ τὴ σημαία στὸ συρτάρι.
Πῆρες τ’ αὐτιά σου καὶ τὰ σφράγισες,
στὴν ἐξορία, εἶπες, δὲν χρειάζονται πολλά.

In the exile

You took the world

to suck it in one piece

and found yourself exiled

with a cigarette in the balcony

Not here, only there

in the streets the exile will smash you.

The stone throwing didn't move consciences

The fists hurt you, they enlarged the wall

The posters faded, you expected them to scream

not even the signs did they yell on the wall,

they were covered with advertisements

The verses engraved you

wrinkle by wrinkle I measure your poems

You took your eyes,

you kept them in the small box of your eyeglasses

You took your hands you folded them

with the flag in the drawer

You took your ears and you sealed them,

in the exile, you said, one does not need many.

05/2005

Ἁπὸ τὴ συλλογὴ
ΤΟ ΤΡΥΠΙΟ ΤΑΒΑΝΙ
ἐκδόσεις ΕΡΩΔΙΟΣ