ΗΜΙΘΕΟΣ

Τὸ δάκρυ τῶν ματιῶν σου ποὺ ξεχείλισε
καὶ τοῦ κορμιοῦ μου τὸν ἱδρώτα,
τὰ πῆρε ὁ χιονιάς, τὰ πάγωσε.
Καθὼς τοῦ ἔρωτα ὁ οἶστρος
κρυσταλλωμένα τ’ ἀνακάλυψε,
τὰ λάξεψε περίτεχνα.

Κοίτα, σμιλεύτηκε εὶδώλιο, γεννήθηκε ἡμίθεος!
Τὸν ἄγγιξα καὶ ἵδρωσε,
τὸν φίλησες καὶ δάκρυσε.
Ἡμίθεο τοῦ πόνου τὸν βαφτίσαμε.

Τὸ δάκρυ κι ὁ ἱδρώτας μας,
ἀστείρευτα τὸν ζωντανεύουν.
Ἔρχονται μέρες ποὺ τρανώνει ὁ πόνος,
ἔρχονται ὧρες ποὺ λιώνει καὶ μικραίνει.

Μάθαμε νὰ συζοῦμε πιὰ
μ’ ἕναν ἀγέραστο ἡμίθεο,
ποὺ μᾶς ἀγγίζει καὶ ἱδρώνουμε
ποὺ μᾶς φιλάει καὶ δακρύζουμε.

12/2002

Περιοδικὸ ΕΝΔΟΧΩΡΑ τ. 85